Στο σχολείο μας τιμήσαμε και φέτος την επέτειο του Πολυτεχνείου, αναδεικνύοντας τον αγώνα των νέων του 1973 για ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μαθητές και οι μαθήτριες των τμημάτων Δ1 και Δ2 παρουσίασαν μια ολοκληρωμένη εκδήλωση, που συνδύασε θεατρικότητα, μουσική, προφορική ιστορία και λόγο, φωτίζοντας με σεβασμό και ευαισθησία τα γεγονότα της εποχής.
1. «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις»
Η εκδήλωση άνοιξε με το τραγούδι–σύμβολο της συλλογικότητας, θυμίζοντας ότι η δύναμη των ανθρώπων πολλαπλασιάζεται όταν οι φωνές ενώνονται.
2. Συνέντευξη – Δράση Προφορικής Ιστορίας
Στη συνέχεια παρουσιάστηκε μια εξαιρετικά σημαντική δράση των μαθητών/τριών του Δ1: η συνέντευξη με τον κ. Παύλο Αντωνόπουλο, τότε φοιτητή του Βιολογικού που βρέθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973 και σήμερα συνταξιούχο εκπαιδευτικό.
Οι μαθητές προετοίμασαν τις ερωτήσεις τους με συγκεκριμένους γνωστικούς στόχους, οργάνωσαν τη συζήτηση, απέφυγαν επαναλήψεις και συνεργάστηκαν άψογα.
Η διαδικασία αυτή τους βοήθησε να κατανοήσουν τη σημασία της προφορικής μαρτυρίας ως ιστορικής πηγής και να προσεγγίσουν με μεγαλύτερη επίγνωση και σεβασμό τον αγώνα των φοιτητών του Πολυτεχνείου.
3. «Το γελαστό παιδί»
Ακούστηκε το εμβληματικό τραγούδι που συνδέθηκε με τον αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη.
4. «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» – Τάσος Λειβαδίτης
Οι μαθητές του Δ1 δούλεψαν το ποίημα ως ζωντανή, βιωματική εμπειρία. Με φωνή, παύσεις και ρυθμό έμαθαν να νιώθουν το ποίημα, να αναγνωρίζουν τις αξίες του και να τις μεταφέρουν στο κοινό, εφαρμόζοντας βασικές θεατρικές αρχές.
5. Προσκύνημα
Στιγμές συγκίνησης προσέφερε η απόδοση του ύμνου στη μνήμη όσων αγωνίστηκαν.
6. «Σώπα, μη μιλάς» – Αζίζ Νεσίν (απόδοση Γιάννη Ρίτσου)
Οι μαθητές/τριες του Δ1 απέδωσαν απόσπασμα του ποιήματος μέσα από αφήγηση, πρόζα, δραματοποίηση και μικρούς αυτοσχεδιασμούς.
Το μήνυμα του ποιήματος συνδέθηκε βαθιά με τις αξίες του Πολυτεχνείου:
• Ελευθερία του λόγου
• Αντίσταση στην καταπίεση
• Δημοκρατία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια
• Θάρρος και συλλογικότητα
7. «Αρνιέμαι»
Ένα ακόμη τραγούδι–κραυγή για ελευθερία, ερμηνευμένο από τους μαθητές με ένταση και συναίσθημα.
8. «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ»
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τον ύμνο του Μίκη Θεοδωράκη, θυμίζοντας ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη παραμένει πάντα επίκαιρος.
Ευχαριστίες
Συγχαρητήρια στα παιδιά μας!
Συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες των τμημάτων Δ1 και Δ2 για την προσπάθεια, τη συνεργασία και τη συγκινητική παρουσία τους!
Ευχαριστούμε θερμά τους γονείς και κηδεμόνες για την παρουσία τους στην εκδήλωση μνήμης για τα 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και για τη συνεχή υποστήριξη στο παιδαγωγικό έργο του σχολείου.
Ευχαριστούμε όλους τους συναδέλφους για τη συνεργασία και τη στήριξη.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες:
• στην καθηγήτρια μουσικής Πηνελόπη Μενούνου,
• στον συνάδελφο του Δ2 Παύλο Χαραβιτσίδη,
• στον συνάδελφο του Δ1 Νίκο Μαυρίδη για την επιμέλεια του βίντεο της συνέντευξης και την εξαιρετική συνεργασία.
Ευχαριστούμε για τη συναδελφικότητα και τη στήριξη την κ. Λένα Στοϊλίδου για το υπέροχο σκηνικό που φιλοτέχνησε για την εκδήλωση.
Τέλος, ευχαριστούμε θερμά τον Διευθυντή και την Υποδιευθύντρια του σχολείου που στέκονται δίπλα μας, δείχνοντας εμπιστοσύνη και παιδαγωγική ελευθερία.
